เราแบบว่าแรดตั้งแต่วันแรกอ่ะนะ

 

ตอนเช้าหลังจากลงทะเบียนเสร็จก็เข้าไปนั่งในหอประชุมวิดวะ

 

พี่ๆ ก็พูดเกี่ยวกับชุดนิสิต ตึกต่างๆ ในคณะ ชีวิตในมหาลัย ค่ายต่างๆ ชมรม กิจกรรม ฯลฯ อีกมากมาย

 

แล้วก็นึกสนุกขึ้นมาไง หาอาสา นร.ชาย 10 คน ขึ้นมาบนเวที

 

พี่บอกว่า ใคร gent ให้ออกมา เราก็เลยออกเว่ย

 

ขึ้นไปก็ให้เล่นเกม ชื่อเกม สื่ออารมณ์

 

โจทย์คือ อารมณ์เสียใจแบบว่าแฟนทิ้ง

 

คนแรกก็ต้องทำท่าเสียใจ แล้วคนที่สองต้องทำท่าเสียใจให้มากกว่าคนแรก แล้วคนต่อๆ ไป ก็ต้องมากขึ้นกว่าคนก่อนหน้าตัวเอง

 

ชิบหลายเลยดิ ไม่น่าออกมาเรย กูคนที่ 7

 

ยังดีนะ ไม่ใช่คนสุดท้าย

 

หมวดเชมคนที่ 8 เชนคนที่ 9 ส่วนคนที่ 10 คือ ไอ้ลูกชิ้น 555 ยินดีด้วยนะมรึง

 

กูกับเชมลงไปดิ้นกับพื้น พี่เลยบอกว่าไอ้เชนกับลูกชิ้นไม่ต้องทำแล้ว ๕๕๕๕

 

เกมนี้ได้ใจจริงๆ

 

และคนที่ซวยก็คือกู ไม่รู้ว่ารุ่นพี่ติดใจไรกูนักหนา ชอบเรียกกูให้ทำห่าไรบ้าๆ ทั้งวัน

 

ตอนกินข้าวแม่งให้กูยืนขึ้นแล้วตะโกนว่า "ผมยังโสดค๊าบ"

 

กุตะโกนซะ ได้ยินทั้งลานเกียร์เลยแสส

 

หลังจากทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ประมาณ บ่าย 3 ก็ไปหาเพื่อนๆ ที่สยาม

 

ฟ้า ออย หนู บอส บู้ หมิง เมย์ อัง วี ไม้ โบว์ เค

 

ไม่เจอกันสามปี ให้ตายดิวะ

 

ความจริงน่าจะมากันเยอะกว่านี้ แต่แมร่งเบี้ยวกัน คนเราอะนะ

 

ล้อเล่นๆ คนที่ไม่มาเค้าไม่ว่างจริงๆ น่ะ กูให้อภัยนะสัด

 

ตอนเย็นกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ โดยมี ด.ญ.ปริศนา ขับรถไปส่งแถวๆ ซอยร่มไทร

 

ตั้งแต่นั่งจากสยามไปถึงจุดหมาย ยังไม่มีใครแซงพี่แกได้อ่ะ คิดดูๆ

 

๕๕๕๕๕

 

สรุปปปปปป... วันนี้พี่ๆ จัดมีตติ้งได้ประทับใจมาก

 

ขอบคุณรุ่นพี่ทุกคนมากครับ

 

ปล. ภูมิใจที่ได้อยู่รั้วสีเดียวกับพี่ๆ และทุกคนที่กำลังจะเป็นเพื่อนกัน